Het is inderdaad koppen lopen in de Artevelde-aula in Mariakerke: met Carl De Keyzer heeft onze vakgroep fotografie een grote vis gevangen. Van overal worden extra stoelen aangedragen tot ten slotte ook de trappen en gangpaden bomvol zitten. Iedereen vindt een plaatsje en is klaar voor het verhaal van Carl.

Man van geschifte projecten

Eerst blikt De Keyzer terug op enkele eerdere projecten uit zijn lange carrière. In Moments before the flood, Higher Grounds, Homo Sovieticus en Cuba La Luca zocht hij telkens op zijn manier de grenzen op tussen fictie en realiteit. Soms zocht hij die grenzen ook létterlijk op, bijvoorbeeld toen hij 18 maanden lang elke dag kustplekken bezocht aan de rand van Europa. Een andere keer lagen de grenzen in de hoogte: voor Higher Grounds bezocht hij 5 maanden lang elke dag 9 kabelbanen in het gebergte. Een sterk staaltje gekkenwerk. Voor een van zijn Oostblokprojecten ging hij op 1 jaar tijd mee met 13 (!) groepsreizen in de Sovjet-Unie. Onze gastspreker geeft grif toe dat hij soms een beetje ver gaat in zijn avonturisme, maar zo is hij nu eenmaal. Naar eigen zeggen een 'man van geschifte projecten’.

Dat geschifte werkt best aanstekelijk. De Keyzer legt telkens uit hoe hij te werk gaat om tot een fotoboek te komen. Zijn reisverhalen schetsen een mooi beeld van hoe het leven on the road kan zijn: avontuurlijk, onvoorspelbaar en vol verrassingen. Zelfs de niet-fotografen in de zaal krijgen goesting om op wereldreis te vertrekken voor het fotoproject van hun dromen.

Een klein mirakel in Noord-Korea

Zijn meest recente project over Noord-Korea - waarvan het boek nog moet uitkomen - noemt hij een klein mirakel. Het meest gesloten, geheimzinnige land ter wereld in beeld brengen leek aanvankelijk een onmogelijke opdracht. De afspraken met de Noord-Koreaanse autoriteiten waren niet min: geen contact met de plaatselijke bevolking, nooit je hotel verlaten zonder je gidsen (versta 'lijfwachten'), nooit mensen fotograferen die in de lens kijken en bovenal nooit foto’s maken die onrespectvol zouden kunnen zijn ten opzichte van de Grote Leider.

Na afloop moest De Keyzer al zijn foto's voorleggen aan de censuurcommissie van het land, die het recht had om foto's te weigeren. Het was met een klein hartje dat hij zijn fotobestanden indiende. De Keyzer zou De Keyzer niet zijn als hij niet had gepoogd om waar mogelijk de regels toch een beetje te omzeilen. Tot zijn eigen stomme verbazing werden er maar 3 foto’s afgekeurd, een 'klein' mirakel.

Met zijn foto’s heeft De Keyzer geprobeerd om een soort van subtiele tegenpropaganda te voeren tegen de alomtegenwoordige overheidspropaganda van Noord-Korea. Mogelijk was die subtiliteit nét subtiel genoeg om de plaatselijke leiders om de tuin te leiden…

Foto's Jan Darthet